których spotyka się przypadkiem.
I są tacy,
przy których przypadek
nagle przestaje być wystarczającym słowem.
Kiedy pierwszy raz spojrzałeś mi w oczy,
nie wydarzyło się nic,
co można byłoby pokazać palcem.
Nie zatrzymały się zegary.
Nie ucichły ulice.
Nie spadła z nieba żadna gwiazda.
A jednak coś we mnie
rozpoznało Cię wcześniej niż ja.
Jakby serce przez całe życie
nosiło pamięć człowieka,
którego jeszcze nie znałam.
Jakby wiedziało,
że gdzieś pod innym niebem
idziesz w moją stronę.
Może właśnie tym jest przeznaczenie —
nie drogą wyrytą w kamieniu,
lecz dwiema historiami,
które przez lata biegną osobno,
aż pewnego dnia
spotykają się w jednym spojrzeniu.
Od tamtej chwili
zamieszkałeś we mnie.
Nie jak gość.
Jak światło,
które raz wpuszczone przez okno
zostaje na ścianach
nawet wtedy,
gdy zapada noc.
Dlatego każdy dzień bez Ciebie
ma teraz zbyt wiele godzin.
Poranki przychodzą,
ale nie przynoszą początku.
Wieczory gasną,
lecz niczego nie kończą.
A noc —
noc jest najgorsza.
Rozwiesza nade mną
całe swoje czarne płótno
i zapala tysiące gwiazd,
jakby chciała mi przypomnieć,
ile światła może istnieć
poza zasięgiem dłoni.
Czasem oglądam się za siebie.
Bez powodu.
Serce ma przecież swoje odruchy,
których rozum nigdy się nie nauczy.
Przez sekundę wydaje mi się,
że zaraz zobaczę Twój uśmiech.
Że usłyszę kroki.
Że poczuję Twoją dłoń
tam, gdzie pamięć
wciąż przechowuje jej ciepło.
Ale za mną jest tylko cisza.
I wtedy rozumiem,
że tęsknota nie jest pustką.
Pustka nie boli.
Tęsknota jest obecnością kogoś,
kogo nie można dotknąć.
Jest Twoim imieniem
pozostawionym na brzegu każdego
dnia.
Jest krzesłem stojącym naprzeciwko.
Drugą filiżanką,
której nie mam dla kogo napełnić.
Jest połową zdania,
które wciąż czeka,
aż wrócisz je dokończyć.
Mówiłeś, że wiesz,
jak bardzo boję się zostać sama.
Może dlatego teraz
najbardziej boli mnie cisza —
bo ona niczego nie obiecuje.
Nie mówi: „wrócę”.
Nie mówi: „poczekaj”.
Po prostu siada obok
i pozwala mi słuchać,
jak moje serce
uparcie wymawia Ciebie.
Marouane.
Marouane.
Marouane.
Jak modlitwę,
której nauczyło się samo.
Nie wiem,
czy nasza historia naprawdę
została kiedyś zapisana w gwiazdach.
Może gwiazdy
wcale nie zapisują ludzkich losów.
Może tylko świecą wystarczająco długo,
żeby przypominać nam,
że nie wszystko, co daleko,
przestaje istnieć.
Bo światło także potrzebuje czasu,
żeby dotrzeć do miejsca,
w którym ktoś na nie czeka.
Więc jeśli któregoś wieczoru
spojrzysz w niebo,
nie szukaj najjaśniejszej gwiazdy.
Poszukaj tej,
która świeci trochę na uboczu.
Cicho.
Uparcie.
Jakby mimo ogromu nocy
nie nauczyła się gasnąć.
Tam zostawiam Ci
wszystko, czego nie potrafię
przenieść przez odległość:
moje niewypowiedziane słowa,
moje modlitwy,
kilka marzeń,
których jeszcze nie umiem pochować,
i tę miłość —
nieidealną,
zmęczoną,
poranioną ciszą,
a jednak wciąż żywą.
A jeśli istnieje coś takiego
jak przeznaczenie,
niech nie obiecuje mi wieczności.
Niech zrobi tylko jedno:
niech jeszcze raz
skrzyżuje nasze drogi
pod tym samym niebem.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz